Rozdział czwarty

Rozdział czwarty

         Pierwszy dzień szkoły. A ja czuję się okropnie. Siedzę obok Harry’ego

z głową na jego ramieniu. Ledwo do mnie dociera, kto co mówi i do kogo. Dopiero kiedy Hermiona mocno mnie szturchnęła, ocknęłam się.

- Co się stało? – spytałam ją.

- Draco – powiedziała cicho do mnie. Spojrzałam na Nią jak na kosmitkę. O co jej chodziło? Wyczytała zapytanie z mojego spojrzenia, bo skinęła mi głową w kierunku Ślizgonów, tak aby nikt nie zobaczył. Podążyłam za jej spojrzeniem. Siedział tam… On przez, którego jestem teraz taka zmęczona. Kiedy wróciłam do pokoju wspólnego, dzisiaj rano, po rozmowie z Nim chciałam się jeszcze zdrzemnąć, ale nie zmrużyłam oka. Teraz jestem po prostu padnięta. Siedział naprzeciwko mnie i był jakiś dziwny. Oczy miał czerwone i podpuchnięte, zerkał co jakiś czas w naszym kierunku. Odwróciłam wzrok i spojrzałam na Hermionę, bo dalej nie wiedziałam o co jej chodzi. Spojrzała czy Harry jest dostatecznie zajęty rozmową i podała mi kawałek pergaminu. Ja również spojrzałam na Niego, ale on był tak pochłonięty rozmową na temat quidditha, oraz treningów, które ustalał z Ronem, między przerwami, że nawet nie zauważył co robię z Hermioną.

         Spojrzałam na kartkę, a na niej były tylko dwa słowa: Wieża Astronomiczna. O co mu chodzi? Spojrzałam na Hermionę.

- Skąd to masz? – zapytałam cicho.

- Przed chwilą przyszła do Ciebie sowa. Ale byłaś w chmurach, więc odebrałam list do Ciebie. – powiedziała również cicho. – Przeczytaj z drugiej strony. – Zrobiłam jak mi powiedziała. Odwróciłam kartkę i przeczytałam:

Jeśli coś dla Ciebie znaczę. Spotkaj się tam ze mną. Przed kolacją, błagam Cię. Pozwól mi wyjaśnić. D. – Przełknęłam ślinę. Powoli podniosłam głowę patrząc na stół Ślizgonów, a później odwracając się do mojej przyjaciółki. Wiedziałam, że była ciekawa, że chciała wiedzieć co było na liściku. Więc podałam go jej. Przeczytała, a z każdym słowem, oczy zwężała jeszcze bardziej. Spojrzała na mnie.

- Musimy porozmawiać, najlepiej teraz. – szepnęła.

- Ok. – odwróciłam się do Harry’ego, który od razu zauważył moje zainteresowanie jego osobą i spojrzał na mnie. – Harry?

- Tak, słońce?

- Idę z Hermioną do łazienki. Pójdziecie z Ronem bez Nas na transmutację? Spotkamy się u McGonagall.

- Dobrze, tylko się nie zgub. – powiedział z uśmiechem i pocałował przelotnie. Kiedy wstawałam za Hermioną, spostrzegłam, że spojrzał na Malfoya, ale po chwili pogrążył się znowu w rozmowie z chłopakami. Ja jednak spojrzałam na stół Ślizgonów. Malfoy siedział z Parkinson, chyba się o coś kłócili. A co mnie to. Poszłam za Hermioną. Kiedy wyszłyśmy z Wielkiej Sali, udałyśmy się do jakieś pustej klasy. Weszłam pierwsza, Hermiona za mną. Rzuciła na drzwi zaklęcie, aby nikt nas nie podsłuchał.

- O co chodzi z tym Malfoyem? Czego on od Ciebie chce? Spotkałaś się z Nim? – zadawała pytania.

- Spokojnie Hermiono. Już Ci mówię. Ale błagam nikomu o tym nie mów. Ok.? Nawet Harry’emu.

- Mów co się dzieje - nalegała. Westchnęłam i zaczęłam jej opowiadać wszystko, co miało miejsce dnia poprzedniego. Trochę się bałam, ale miałam już tylko ją. Kiedy skończyłam, spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

- Żartujesz, prawda? Nie całowałaś się z Nim?

- Nie ja z Nim tylko on mnie, a ja miałam za mało rozumu w głowie, aby go walnąć. Nic dla mnie nie znaczy. Nie obchodzi mnie on. I nigdzie nie pójdę. Kocham Harry’ego i nie będę robić z siebie wariatki.

- Laura, ale to Malfoy. Jak mogłaś go dopuścić tak blisko?

- Posłuchaj, miałam doła. Skąd mogłam wiedzieć, że tak to się skończy. Nie wierzę mu. Nie wierzę w ani jedno słowo. Wiesz co, albo pójdę tam i powiem mu, żeby się ode mnie odczepił, żeby dał mi spokój. A Ty pójdziesz ze mną.

- Uważam, że nie powinnaś iść tam w ogóle. Nie idź tam. Odpuści jak nie przyjdziesz. Obiecaj, że nie pójdziesz.

- Ok., obiecuję. – powiedziałam. Uśmiechnęłam się do Niej. Tylko ona mi została, moja najlepsza, przyjaciółka. Zaczęłam płakać.

- Ciii… Wszystko kochana będzie dobrze. Zobaczysz. – powiedziała podchodząc i przytulając mnie.

- Hermiono, poza Tobą nie mam nikogo już. Ty jesteś jak moja siostra. Cieszę się, że Cię mam. Przepraszam, że nic Ci nie powiedziałam.

- Nie szkodzi. Ale pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć.

- Dziękuję. – powiedziałam. – Mogłabym Cię prosić, abyś nikomu nie mówiła? Nie chcę aby Harry wiedział, wiesz jaki on jest.

- Ode mnie niczego się nie dowie.

- Dziękuję Ci… Naprawdę nie wiem co bym bez Ciebie zrobiła.

- Oj tam, przestań – powiedziała, uśmiechając się.

Nie poruszyłyśmy już tego tematu. Poszłyśmy na transmutację. Jak zwykle siedziałam obok Hermiony, za sobą miałyśmy Harry’ego i Rona. Harry nachylił się do mnie.

- Wszystko w porządku? – Spytał.

- Tak… To znaczy nie do końca, ale jakoś się trzymam. – chyba zrozumiał, że miałam na myśli moich rodziców. Prawdziwy powód był inny, ale jak mogłam mu to powiedzieć? Że zdradziłam go? Nie potrafiłam… Bo wyszedł ze swojej ławki i mnie przytulił. Do oczu zaczęły mi się cisnąć łzy. Niestety nie dane Nam było pozostać w tym uścisku, bo do klasy weszła McGonagall. Zajęcia minęłyby nawet dobrze, gdyby nie to, że ta cholerna Ślizgonka Parkinson i jej koleżaneczka, usiadły przed Nami. Po skończonych zajęciach odwróciła się do mnie, Harry z Ronem pobiegli szukać Deana Thomasa, więc w klasie byłam tylko z Hermioną.

- Odwal się od mojego chłopaka, Prewett. – syknęła. Spojrzałam na Nią zaskoczona. Ale w tej chwili podszedł do Niej Malfoy.

- Idziesz? – spytał. A ona rzuciła mi ostatnie spojrzenie i poszła. Obejrzałam się za Nimi. Malfoy nie patrzył na swoją dziewczynę, ale na mnie. Jego oczy były smutne. Hermiona spojrzała również na Nich.

- Daj spokój. Ona nawet Ci do pięt nie dorasta – powiedziała do mnie.

- Nie o to chodzi. Dlaczego on się mnie nagle uczepił?– powiedziałam i wyszłam za przyjaciółką. Poszłyśmy do pokoju wspólnego, kiedy usiadłam w fotelu, od razu odpłynęłam i zasnęłam.

* * *

Siedziała tak blisko, a jednak tak daleko. Widział ją. Ciągle spoglądał w jej stronę. Siedziała z głową opartą o Pottera, palanta który gadał z kumplami. Jej wzrok był nie obecny. Oczy nie miały żadnego blasku, jak zwykle. Była, albo zmęczona, albo cos ja gryzło…

Draco cały czas pamiętał, jak płakała w pociągu. Musiała bardzo przeżyć śmierć rodziców. Sam sobie nie wyobrażał, zostać bez swoich, mimo, że teraz nie miał najlepszych relacji z Nimi... Potter od czasu do czasu musnął jej głowę pocałunkiem, na co ona reagowała automatycznie uśmiechem.

Nie mógł sie powstrzymać i wysłał do Niej sowę. Granger ja odebrała. Kurde nie tak miało być. Odebrała list, chyba go przeczytała. Tego nie wiedział, szturchnęła dziewczynę, która zamrugała kilka razy i spojrzała na Nią z pytaniem. Zobaczył jak ta szlama wypowiedziała jego imię. Cicho, na co tamta spojrzała za nią w jego kierunku. Udał, ze patrzy w śniadanie, którego nawet nie tknął.

Po chwili wstały. Prewett jeszcze co powiedziała do Pottera, ten się uśmiechnął i pocałował ją w czubek nosa. Odwzajemniła uśmiech i odeszła. Miał ogromna ochotę pójść za Nimi. Ale niestety Parkinson juz siadała kolo Niego.... Chciał odejść, ale nie z Nią te gierki.

- Draco co się z Toba dzieje? - spytała go.

- Nic, a co ma się dziać?

- Ciągle gapisz się na Pottera, a raczej na Prewett. O co chodzi? Chyba należą mi sie jakieś wytłumaczenia?

- Pansy daj mi spokój.

- A niby dlaczego? Jestem Twoją dziewczyną. Chcę wiedzieć, czemu ciągle obserwujesz tą lalunie Pottera.

- Nie nazywaj jej tak - warknął.

- No chyba mi nie powiesz, ze ona Ci się podoba.

- Nawet jeśli, to, to nie Twój interes.

- Jak to nie mój? Jestem Twoją dziewczyną, a Ty oglądasz sie bez przerwy za inną.

- Jak zaraz się nie zamkniesz, to nie będziesz juz moja dziewczyną - rzucił. Wiedział, że będzie za Nim latać. Wiedział, że temat zamknięty, a ona go już nie poruszy, bo będzie się bała, że ja zostawi. Chociaż... Nie byłoby to takie złe. - koniec tematu. - powiedział i zaczął się podnosić od stołu. Granger i Prewett znikły mu z oczu.

- Draco.... Przepraszam - powiedziała. Nawet na Nią nie spojrzał, tylko odszedł. Odszedł gdzieś, gdzie będzie mógł w spokoju pomyśleć.... Gdzieś, gdzie będzie wolny... Pokój Życzeń.... Wpadło mu do głowy i poszedł na siódme piętro, aby zacząć rozmyślać....

* * *

         Wracałam właśnie zmęczona do dormitorium. Hermiona zostawiła mnie samą w bibliotece, bo udzielała komuś korków, w naszym pokoju wspólnym. Wspinałam się po schodach i myślałam, co by było gdybym jednak poszła się spotkać z Draco? Ale obiecałam Hermionie, zresztą sobie samej też. Weszłam na korytarz wiodący do wieży Gryfindoru, kiedy go zobaczyłam. Stał i czekał. Najwidoczniej na mnie. Powoli się wycofałam, ale chyba mnie zauważył. Na pewno mnie zauważył, bo zaczął za mną biec. Chciałam się schować, ale nie było gdzie. I co ja mam teraz zrobić.

- Laura… -usłyszałam za sobą. Zaczęłam biec przed siebie, ale pomyliłam korytarze i znalazłam się w ślepym zaułku. Cholera jasna, ja to mam szczęście. – Poczekaj. – w końcu mnie dogonił. Złapał za rękę, ale mu ją wyrwałam, spojrzał na mnie, a ja na niego.

- Czego chcesz!? – spytałam wkładając w to pytanie tyle jadu ile się da.

- Chciałem porozmawiać.

- Ale ja nie mam o czym rozmawiać z Tobą. Zapomnij o tym co się wczoraj wydarzyło. Dla mnie to nie miało miejsca.

- Ale nie chcę zapominać. Czy nie widzisz, że mi na Tobie zależy?

- Nie obchodzi mnie to. Rozumiesz? Kocham Harry’ego, daj mi spokój i przestań mi mieszać w głowie.

- Co Ty widzisz w Potterze? Dlaczego nie chcesz poznać mnie?

- Bo nie chcę… A teraz spadaj do siebie, do gniazda żmij, do którego pasujesz. My do siebie nie pasujemy. A teraz wybacz, ale idę do siebie. – powiedziałam wymijając go. Jednak on złapał mnie za rękę. – Puszczaj i nie dotykaj mnie nigdy więcej.

- Powiedz mi co mam zrobić, abyś dała mi szanse?

- Nic. Jak mogę dać szanse komuś, kto nigdy nie zrobił czegoś dobrego dla innych? Ja mam swoje życie zrozum. I proszę abyś przestał mnie nękać

i nachodzić, bo zgłoszę to do Snape’a albo McGonagall.

- A co Ci to da? Nikt mi nic nie zrobi, za to, że się w Tobie zakochałem.

- Jak mogłeś się we mnie zakochać, skoro Ty mnie nawet nie znasz.

- To pozwól się poznać. Nikt nie musi o tym wiedzieć.

- Nie. Nie, to jest nie porządku. Ja mam chłopaka, a Ty dziewczynę. A swoją drogą powiedz jej aby dała mi spokój, bo to nie ja latam za Tobą, tylko Ty za mną.

- Jeśli pozwolisz mi na poznanie siebie, zostawię ją. Laura, nie mogę przestać

o Tobie myśleć. Ciągle mam Cię przed oczami, nie mogę spać i jeść… Daj mi szanse, proszę.

- I jak Ty to sobie wyobrażasz, co? Że zostawię Harry’ego dla Ciebie, mimo, że wiem jaki jesteś? Zawsze Nami gardziłeś, nie możesz robić tego dalej?

- Nie, a tak w ogóle, co on ma czego ja nie mam?

- Nie Twój interes, nie mam zamiaru się Tobie zwierzać.

- Dlaczego jesteś taka uparta? Co Ci szkodzi spróbować? Daj mi jeden dzień, jeśli uznasz, że faktycznie nie jestem dla Ciebie, to wrócisz do swojego Pottera. A ja przestanę Cię nachodzić. Przestanę zamęczać, usunę się. Nie będę Wam wchodził w drogę.

- Dobra, ale masz pół dnia. W sobotę, wtedy jest trening quidditha Gryfonów.

- Ok. Pójdziemy do Pokoju Życzeń, aby nikt Nas nie podsłuchiwał, ani nikt Nas nie zobaczył.

- Dobra. Pamiętaj masz pół dnia. A teraz z łaski swojej mnie puść, bo muszę wracać do pokoju wspólnego. Nie chcę zarobić szlabanu w pierwszy dzień.

- Nie zarobisz, jesteś z prefektem. – powiedział uśmiechając się uroczo. Odwzajemniłam uśmiech. I już odchodziłam, kiedy przyciągnął mnie do siebie

i pocałował w policzek. – Do zobaczenia jutro. – powiedział i odszedł. Kurczę ja chyba oszalałam! Czy on zwariował? Nie czy to ja zwariowałam? Harry mnie zabije. No super. Idiotka ze mnie!!!